tag:blogger.com,1999:blog-63114507378243366402011-04-21T20:46:28.022-07:00Akson sinaps aralığında yaşamSinan Eren Erknoreply@blogger.comBlogger421100tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-65708384496205364942008-06-21T13:37:00.000-07:002008-06-21T13:49:45.171-07:00Dün bir gündü.<br />O günde bir dündü.<br />Aranıp dururken,<br />Yitirdiğim hep bugündü.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-6570838449620536494?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-63630551474337643612008-06-11T07:31:00.000-07:002008-06-11T07:34:21.013-07:00Tırnaklarını kara tahtaya sürtüyor.<br />Kulaklarımı tutuyorum ellerimin arasında; kulaklarım kanayacak.<br />Mavi, koyu mavi, daha da koyu, dibe iner gibi,<br />Sarhoş oluyorum her dakika.<br /><br />Kimse var mı orada?<br /><br />Hem hançerler saplanırken kimin umurunda ki.<br />Öyle uzak kalmak, ne kadar mümkün bir evin çatısında?<br />Mahsur, güvercinlerle, yudumlayarak.<br /><br />Sürtme şu tırnaklarını kara tahtaya.<br />İçim çekiliyor, bağırmak istiyorum, sancılanıyor kalbim, ellerim titriyor,<br />Yeter!<br /><br />Dişlerimi sıkıyorum olabildiğince güçlü,<br />İstemsiz bir şekilde dişlerimin kırılacağı geçiyor aklımdan.<br />Yahu yeter!<br /><br />Az önce, tam olarak beşe çeyrek varken afyonum patladı.<br />Başım dünyadan hızlı dönüyor, hem de ters yöne.<br />Bir bakmışsın tam ardında, sonra değil.<br /><br />Hem rakının da tadı yok eskisi gibi.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-6363055147433764361?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-55621938678746310842008-02-11T04:09:00.000-08:002008-02-11T04:17:23.319-08:00Durulurum, sözlerim suskunluğa karışmış.<br />Sular damlar çatıların saçaklarından,<br />Düşer yere damla damla, gözlerimin önünde.<br />Dönüşür gibi.<br />Nefesimin ölgün buharı kaplar, camın üstünü,<br />İzi çıkar parmaklarımın, sanki sonsuza gidecek sanırım.<br />Her defasında yanılırım, göz göre göre.<br />İnsanlar geçiyor, adlarını bilmiyorum.<br />Telaşlı, koşturmalı,<br />Görücü usulü, tanımadan insanlar.<br />An olur, durur zaman,<br />Kendimi görürüm o sahnede:<br />Bir adam, gözlerimi açtığımdan beri yanımda olan<br />Ve bana yalnız aynalarda görünen.<br />Kıpkırmızı gözleri, ihanetini ele veren, ibadetine.<br />Başa sararım sonra o sonsuz şimdiki zamanı.<br />İnmeyeceğim, evet inmeyeceğim asla,<br />Karayı gördüğüm bu gemi direğinden.<br />Camdaki yağmurun sesiyle döner gözlerim "gerçekliğe"<br />İçimde belli belirsiz bir sıkıntı var yine,<br />Uzanıp dokunamamak gibi,<br />Bekleyişlerde.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-5562193867874631084?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-82604408045334847382008-01-30T12:37:00.000-08:002008-01-30T12:56:17.203-08:00Suskunluğumun nedene ihtiyacı mı var?<br />Adımlar, ardı ardına: bir, iki, üç<br />Ciğerlerime doluyor soğuk hava<br />Tıkanıp kalıyorum, göğüs kafesim dolu<br />Söküp atmak zor hayalleri<br />Kapanıp açılıyor bir an evren üzerime<br />Kollarım açık iki yanımda, asfaltın üzerinde ben sırtüstü<br />Gözlerimden içeri yağmur doluyor<br />Bir<br />İki<br />Üç<br />İşte yeniden başlıyor<br />Anubis'in kıvrımlı hançeri<br />Bir balığın karnını yarar gibi ani<br />Delip geçiyor kemiklerimi<br />Sızan kan, sızan lav yakarken beni<br />Son nefesinde Tanrıya yakarmak bu<br />Acısız bir ölüm için<br />İhtiyacı mı var gözlerimin boşluğa?<br />Ellerimin yokluğa, bedenimin soğuğa<br />İhtiyacı mı var?<br />Bir<br />İki<br />Üç<br />Haydi uyan şimdi...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-8260440804533484738?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-49334012719842088522008-01-30T12:23:00.001-08:002008-01-30T12:23:59.080-08:00Yalnızdı<br />Nefes alıyordu<br />Karanlıkta, tek başına<br />Tek başına<br />Si, ince perdeden<br />İhtimali düşündü, hesaplamadı sadece düşündü<br />Mızrağını sapladı, susturdu<br />Siyi, ince perdeden<br />Y ayırımdı, kuyruğu kendine çıkandı<br />Sağladı, ihtimali düşündü tekrar<br />Si, ince perdeden hemde<br />Nemli boynunda dudaklarım<br />Bir yaz sabahı erimekteydim sıcaktan<br />Düştü, sendeleyerek kaltı ayağa<br />"Y"alnızdı<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-4933401271984208852?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-49960283250818051882008-01-30T12:20:00.001-08:002008-01-30T12:23:21.038-08:00Dünya üzerindeki tüm erkek ve kadınlar<br />Hepinizi<br />Öldüresiye<br />Seviyorum<br />Ağırlaşan gözlerimle ellerini tutuyorum<br />Suskularında darma-dağın sesler gibi<br />Yalpalar ki güne dönen<br />Kü<br />Çük<br />Par<br />Ça<br />Lar<br />Da<br />Anlam bulur sunak çiçekleri<br />Kısa bir cümleyle kestim ruhumu<br />Deniz suyu sızdı içinden<br />Kağıt kesiklerime tuz basıyor şimdi<br />Cansız ahtapot kolları<br />Uçacağıma inanmaya başlıyorum<br />Düş/kur/du<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-4996028325081805188?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-17864600451242305662007-10-15T02:48:00.000-07:002007-10-15T03:29:45.427-07:00Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br /><br />Hatıralar sağır, gelecek kör, şimdiki zaman dilsiz.<br />İstanbul'un üzerinde bulutlar, gemiler geçiyor köprülerin altından.<br />Sokaklarda binlerce kağıt, üzerlerinde yüzüm çizili.<br />Derken bacağıma sürünüyor, şefkatiyle bir kedi. <br /><br />Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br /><br />Saklayamıyor kimse bakışlarını benden.<br />Tapınakları bir bir yıkılıyor sahte tanrıların.<br />Bir adam, elindeki saate bakakalıyor:<br />Meğer ne kadar hızlı geçiyormuş zaman.<br /><br />Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br /><br />Kahvenin köpüğü bir okyanus gibi,<br />İçinde milyarlarca küçük gezegen var, keşfedilmemiş.<br />Alışkanlığın bilinç gerektirmeyen rahatlıyla içerken son yudumumu,<br />Kainatı da sindiriyorum oracıkta, bir çırpıda.<br /><br />Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br /><br />Hasta adam! Sevda bulaşmış üzerine.<br />Sileyim derken bak iyice yaydın her yerine.<br />Artık üşütmüyor rüzgar, yakmıyor güneş seni.<br />Böylece adam, akan burnundan başka, bir de kalbi olduğunu fark etti.<br /><br />Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br /><br />Simitçinin gözlerinin içine bakıyor martı,<br />Bir parçacık olsun yiyebilmek için.<br />Simitçiyse martının gözlerine odaklanmış,<br />Süzülüyor gökyüzünde, susamdan hayalleri.<br /><br />Gözbebeği,<br />Gözümün ufacık bebeği,<br />Yaşama sıkışmış duyguların içinde, evrenin kara deliği.<br />Hapsettiğin tüm görüntüler dolaşıyor zihnimde.<br />Gözbebeği, gözümün açgözlü bebeği.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1786460045124230566?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-76727374779805541152007-10-14T00:51:00.000-07:002007-10-14T01:31:51.653-07:00Yeni bir İstanbul sabahı, evimdeyim, penceremin başında, elimde bir bardak kahve ve yanıbaşımda ilaçlar.Hava kasvetli, sokaklar boş ve sakin.Güne dair aklımdakilerin biri kafein, diğeri odamın köşesinde duran, kılıcımın boş kını.<br /><br />Burnum akıyor sürekli ve başım ağırlaşıyor, ilaç almayı sürdürmezsem eğer.Tek başıma oturuyorum odanın ortasında, bir sandalye üzerinde, elimde alev gibi bir fincan.Ağırlık var zihnimin kuytularında; öyle ki her an korkuyorum o ağırlıkla dibe çekileceğim diye.Sanki yer yarılacak içine gireceğim derler ya, onun gibi işte.Utanıyorum bir yandan da, ben bu ruh halinde olacak bir adam olduğuma inanmadığım için.<br /><br />En küçük bir ses bile binlerce kez çarpıyor duvarlara ve yansıyor bana.Her ses daha ağır, daha yorgun, daha soluk dönüyor geri.Kendi sesim bile.<em>Hiç bitmeyen bir ağır çekimde</em>, elimde bir el baltasıyla, sağa sola saldırmak istiyorum ve yeniden ve yeniden ve yeniden.Bu bana neden oluyor bilemiyorum ancak basitçe içimden geliyor.Kırılan ahşabın, camın sesini duymak, ağır ağır görmek o deformasyonu ve zaman hakkında düşünmek istiyorum.Koca bir gerçekliğin ortasında, evreninin merkezindeki bu odada, elinde bir el baltası olan hasta adam ne ister ki başka?<br /><br />Sevdiğim kadını özlüyorum sıkça; o buralarda yok bir süredir.Oysa gözlerinin rengini izlemeyi -özellikle bir sahilde güneş ışığı altında- öylesine özledim ki.<br /><br />Ah bu ilaçlar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-7672737477980554115?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-62310123235157410622007-10-12T04:35:00.000-07:002007-10-12T08:49:20.082-07:00Uyandığımda penceremden yüzüme vuran, her ortaya çıkışında bana umut katan, yaşamın en güzel parçalarından biri güneş.<br /><br />Bilimsel tüm o açıklamaları -Dünya'yı ısıtması, gece gündüz oluşumuna izin vermesi vs.- bir yana bırakırsam, kişisel anlamı öylesine büyük güneş.Kahve gibi, gitar gibi, hayal gibi...Hatta umudumun kırıldığı anlarda -ki genellikle kapalı havalara rastlar bu anlar- bir görünür gökyüzünde, alır götürür kederimi.Güne dair yaşanacak ne kadar güzel şey varsa onun içinde, işte bu nedenle canlandırıyor beni ve belkide hepimizi.<br /><br />Sanırım bazı şeyler yüklüyorum ona.Güneş bana Tanrı'nın işareti gibi geliyor çoğu zaman.İnancım, görüşlerim, bu bedene ve ruha ait olan herşeyim ne kadar sağlam temeller üzerindedir bilemiyorum ancak çoğu kez başımı yukarı kaldırır Tanrı'ya birşeyler söyleme ihtiyacı hissederim.Eğer umutsuzsam ve Tanrı'ya bunu anlatıyorsam, birden güneş gösterdiğinde yüzünü içime umut dolar, birkez daha teşekkür ederim ona.<br /><br />Tıpkı az önce yaptığım gibi...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-6231012323515741062?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-28820639409726046362007-10-12T03:43:00.001-07:002007-10-12T03:43:40.556-07:00Yeniden tekbaşına olmak...<br />Sokaklarda yenien yalnız dolaşmak<br />Tekil şahısta konuşmaya alışmak<br />Vapurda tek kişilik yerlere sıkışarak<br />Ve yanındakini itekleyerek oturmak<br />Bir gece ansızın gidebilmek<br />Gittiğin yerden ansızın geri dönebilmek<br />Hatta belki sadece gitmek...<br />Kapıyı çalıp içeri girmek orada kalmak<br />Göçebe gibi serseri gibi<br />Geçtiğin yolları unutabilmek ya da unutamamak<br />Bir noktaya gözlerini dikip öylece kalmak<br />Uykudan ter içinde uyanmak ve sabaha dek uyuyamamak<br />Her buharlaşmadan sonra yeniden yoğuşmak<br />Yağmurda bir damla olup okyanusa yağmak<br />Ellerin terlediğinde pantolonuna silebilmek<br />Üşümesin diye fırtınada ona verdiğin ceketi artık giymemek<br />Günün başında yaptığın planları değiştirmemek<br />Aynı sürede şarj ettiğin telefonu daha uzun süre kullanmak<br />Kedini daha çok sevmek<br />Daha çok kahve içmek<br />Daha çok susmak<br />İstanbul'u ciğerlerine daha yoğun hapsetmek<br />Herşeye rağmen yaşamak yerine herşeyden bağımsız olmak<br />Tüm aynaları kırmak<br />Tüm köprüleri yıkmak<br />Zamansızlığa hapsolmak<br />Yeniden tekbaşına olmak<br />Ne çok özlemişim seni(!)<br />Hoşgeldin devrik kral...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-2882063940972604636?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-23147558627594729922007-10-12T03:41:00.002-07:002007-10-12T03:42:39.267-07:00Görün<br />Dinleyin<br />İzleyin<br />Fark edin<br />Üşenmeyin<br />Ertelemeyin<br />Pes etmeyin<br />Anlayın<br />Düşünün<br />Okuyun<br />Biraz daha düşünün<br />Karşınızdakini de anlayın<br />Sınırlarınızı genişletin<br />Yorumlayın<br />Unutmayın<br />Sevin<br />Herşeye rağmen sevin<br /><br />Not:Sabah öğle akşam.Her yemekten sonra<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-2314755862759472992?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-14675345212267329642007-10-12T03:41:00.001-07:002007-10-12T03:41:43.138-07:00Zaman çömert değil bu aralar bana<br />Yapmam gereken çok şey var<br />Fonda Sinatra çalıyor<br />Durmadan biryerlere gitmem gerekiyor<br />Ne yapıyorsun bilmiyorum<br />Ne yapıyorum bilmiyorsun<br />Düşünmekten bıktım tüm bunları<br />Herhangibirşey değil bu olmamalı da zaten<br />Bu sebepten herhangi insanlar gibi yaşayamıyorum bunu<br />Yine birşeyler yapmam gerekli<br />Çağrı alıyorum yeniden<br />Gitmem gerek<br />Geri geleceğim...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1467534521226732964?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-10654628953742380042007-10-12T03:40:00.000-07:002007-10-12T03:41:22.083-07:00Ne kadar sonsuz<br />Ne kadar yoğun<br />Ne kadar dingin bu karanlık<br />Uzaklarda benim olmayan hayallerde bedenim<br />Orada yalnız hayaller yeterken yürümeye<br />Burada önce hayalleri hayal etmek gerek<br />Çok üşüyorum<br />Beni terk eden ruhum neredesin?<br />Aynalar yüzümü asıyor duvarlar sesimi kısıyor<br />Bu hayat bu insanlar beni mahvediyor<br />Ruhum neredesin?<br />Uykumdan uyandırıyor karanlık eller beni<br />Hep aynı hançer saplanıyor hep aynı damlayan gözyaşı yaralarımdan<br />Çok üşüyorum<br />Bak nasıl değişiyor görüntüler suyun üzerinde<br />Işık azalıyor karanlık çoğalıyor katran doluyor ciğerlerime<br />Gündüz ruhları gece maskeleri siliyor<br />Benim olmayan her nefeste benim olmayan her nefste...<br />Bunun adı yok benim adım yok<br />Ruhum artık gelmesende olur<br />Üşümüyorum<br />Sadece gözlerim kapanıyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1065462895374238004?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-31032472917391164682007-10-12T03:37:00.000-07:002007-10-12T15:16:16.259-07:00Uykumdan uyandığımda gözlerim şişmişti<br />Güneşin ışığı yerine soluk ve soğuk bulutlar vardı gökyüzünde<br />Damlaların camda braktığı izler gözlerime yansıyor<br />Gözbebeklerim giderek büyüyor<br />Böylece daha çok şey hapsediyorum ruhuma güne dair ışığa dair<br />İnsanlar sokaklarda şemsiyelerle geziyorlar<br />Ben elimde bir fincan kahve yarı çıplak mutfaktan çıkıyorum<br />Bulutlar kuşların kanatlarının rüzgarıyla yer değiştiriyorlar<br />Penceremin önündeki kaktüs usulca büyüyor<br />Onun dikenleri var doğası gereği<br />Aslında kaktüsler hiç saldırgan değilerdir<br />Yaşamak için içinde su saklıyor sadece<br />Bizse elimize batınca o dikenler<br />Onu çok saldırgan sanıyoruz<br />Gökyüzü boğazını temizliyor<br />Kadınlar korkup erkeklere sarılıyor<br />Bunu bilen erkekler kadınları her fırsatta korkutuyor<br />Bunu seven kadınlar ise durduk yere korkuyor<br />Kedimin salonda yakaladığı bir sineği görüyorum<br />Bir an için o sinek oluyorum kedimden kurtuluyorum<br />Sonra kedi olup sineği tekrar yakalıyorum<br />Sonra yeniden ben oluyorum<br />Ağaçlar apartmanların arasına sıkışmış<br />İnsanlar hışırtı yapıyor diye onları öldürüyor<br />O insanlar Adem ve Havva'nın intikamını mı alıyorlar?<br />Acaba ağaçlarda bizi mi öldürürdü çok gürültü yapsak?<br />Nerede olduklarını görmediğim kuşlar birşeyler söylüyor<br />Onları pek iyi duyamıyorum çünkü<br />Artık ovalara sadece idolojilerin ayak sesleri yayılıyor<br />Telefonum çalıyor açamadan arayan konuşmadan ümidi kesiyor<br />Telefon açıyorum aradığım kişiler hep kapsama alanı dışında oluyor<br />Hem bu alan tam olarak neyi kapsıyor?<br />Masamın başına oturuyorum her yanda kağıtlar var<br />Üzerlerinde çok bilinmeyenli (buna cevaplar da dahil) denklemler var<br />Birin çözdüğümde bir an için çok mutlu oluyorum<br />Bir an sonra unutuyorum<br />Tüm o anlamını öğrenmeye çalıştığım semboller birşeyler anlatıyor bana<br />Bir denizatına binip boğazı geçiyorum<br />Belkide sadece gerçeklerle ip atlıyorum<br />Hayallerim beni havada asılı tutuyor<br />Yüzümü yıkarken ne kadar garip ellerim olduğunu farkediyorum<br />Her yanı yara bere dolu ellerim var<br />Sokağa çıkıyorum yağmurda ıslanıyorum<br />Kendi kendime konuşup duruyorum<br />Söylediğim sözler bir kulağımdan girip diğerinde tıkanıyor<br />Kafama doluyorlar beynim şişmanlıyor<br />Yağmur hızlanıyor bedenim iyice ıslanıyor<br />Saçımdan düşen damlalar gözlerimin önünden geçiyor<br />Bahanem varken biraz ağlıyorum<br />Eve dönüp kitap sayfalarına üzerimdeki yağmur suyunu damlatıyorum<br />Üstümü çıkatıyorum üstünlüğümün yanına kirli sepetine atıyorum<br />Giyiniyorum birşeyler içiyorum<br />Gece oluyor geceyi düşünüyorum<br />İnsanlar ellerinde şemsiyelerle evlerine dönüyorlar<br />Ben odamda beslediğim küçük bulutumun altında<br />Biraz daha ıslanıyorum<br />Cama vuran damlaların sesiyle yanan bir ateşin sesini<br />Ayırtedebilirmi görmeyen biri<br />Merak ediyorum<br />Gözlerim ağırlaşıyor ama uykum gelmiyor<br />Bedenim benimle oyunlar oynuyor<br />İnsanlar televizyonda yıldızlarla ilgili belgeseller izliyorlar<br />Yıldızları insanlara yine insanlar anlatıyor<br />Ben yatağıma uzanıp yıldızları izliyorum<br />Bana günümün nasıl geçtiğini soruyorlar<br />Ben anlatıyorum<br />Ve İsis gözlerimi kapatıyor<br />Osiris üstümü örtüyor<br />Aklıma sen geliyorsun<br />Sonra Anubis kalbime bir hançer saplıyor<br />Kan akarken bedenimi yakıyor<br />Uyanıyorum karşımdasın<br />Gözlerimi kırpıyorum yokoluyorsun<br />Işıklar sönüyor perde kapanıyor eve dönüyorum<br />Yağmur şiddetini arttırıp üstüme yağıyor<br />Bahanem yokken seni özlüyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-3103247291739116468?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-56839214702925832842007-10-12T03:36:00.002-07:002007-10-12T03:37:02.351-07:00Zor tutuyorum kendimi bir kelime daha gelmesin diye gözbebeklerime<br />Bu gece bu koku bu yalnızlık<br />Hepsi bu kadar ağır olabilir mi?<br />Ellerim boşlukta arıyor ruhumu<br />Geçen güne dönüyor özlemim<br />Bedenim benden kaçıyor sanki<br />O loş odada o boş anın içinde birtek sen<br />Gözlerinin rengi vuruyordu gözlerime<br />Ve uyurken sen uyumak gelmedi içimden<br />Bitmesin isterken ruhum o gece<br />İlk ışıklarına dek yeni günün<br />Yüzüne baktım<br />Çekip gitmenin verdiği o yalın özgürlük gibi<br />Kollarımda ruhun tenimde kokun ellerimde yokluğun<br />Biraz daha fazla göreyim diye o gözleri<br />Ruhumun bu seri intihar nöbetleri...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-5683921470292583284?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-48616419510748611132007-10-12T03:36:00.001-07:002007-10-12T03:36:33.990-07:00Ellerim uyuşuyor.<br />İçimde biryerlerde çok derinlerde birşeyler kırılıyor.<br />Dağılıyor ruhum, havaya karışıyor.<br />Paylaşmak istediklerim benden taşıyor,<br />Sabaha dek sevişmek için hayallerimle,<br />Gözlerimi tavana dikip usulca kapatıyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-4861641951074861113?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-30183234991029213442007-10-12T03:35:00.004-07:002007-10-12T03:36:05.742-07:00Zihnine yansıyan hayallere bak<br />Sudaki halkalar gibi dağılıp gitmekteler işte<br />Bir nehir gibi hızlı ve yoğun ki tutamıyorsun<br />Seçimler yapıyorsun kendine savaş açıyorsun bazen<br />Yenilgilerin bile aslında yenmek olduğunu fark etmiyorsun<br />Kocaman yolda kayboluyorsun<br />Aynalardan kaçıyor güneşten saklanıyorsun<br />Kaçan mısın kovalayan mı?<br />Yansıyan mı yansıtan mı?<br />Kendi sorularından kaçıyorsun<br />Kaçtıkça yitiriyorsun kendini boğuluyorsun girdaplarında<br />Önce saniyeler kayboluyor sonra saatler<br />Yaşamın gömülüyor karanlığa ruhun firari<br />Çöllere kapısı var şehirlerimin<br />Ben elimde kılıcım dizlerimin üstünde<br />Son gücümle kapılarına uzanıyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-3018323499102921344?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-35860091067482087262007-10-12T03:35:00.001-07:002007-10-12T03:35:32.050-07:00İlk ışıklarını görüyorum günün,<br />Hepiniz uyuyorken yataklarınızda<br />Ve bazılarınız dönüp duruyorken düşlerin içinde.<br />Kahve içiyorum usulca,<br />Şekersiz, sert, yoğun bir bardak kahve.<br />Her yudumunun keyfini çıkarırcasına içiyorum hemde,<br />Her yudum da keyfimi çıkara çıkara doluyor içime.<br />Zaman kavramımı kaybedecek bir gün daha başlarken,<br />Aklımdan nehirler geçiyor, ruhum okyanus gibi derin ve mavi.<br />Geceden kalma ufak kırgınlıklarım, gün ışığına kurban gidiyor.<br />Bu ev sessiz, bu ev hiç konuşmuyor benimle.<br />Üzerinde ellerimin izi olan duvarlar kırılmış diyelim bana,<br />Peki ya geri kalanınız neden sırt çeviriyor?<br />Sonunda kedimle kahve içiyorum karşılıklı,<br />O rüyasını anlatıyor bana,bense seçimlerden bahsediyorum ona.<br />Bir süre sonra kuyruğunu dikip havaya, homurdanarak uzaklaşıyor yanımdan.<br />İlk ışıklarını görüyorum günün,<br />Hepiniz uyuyorken yataklarınızda<br />Ve bazılarınız dönüp duruyorken düşlerin içinde.<br />Yattığım yerden önümde uzanan manzara,<br />Turuncunun her tonunu yansıtırken yüzüme,<br />Martı sesleriyle içime dolan huzura ekleniyor,<br />Ilık rüzgarın yüzümde gezintisi.<br />Birbirine benzemeyen bu kaçıncı gün doğumu kim bilir,<br />Kaçıncı kahve bu içtiğim gün doğumlarında?<br />Minik ve hızlı adımlarla gelip göğsüme yatan kedimi severken,<br />Aklımda sen<br />Fikrimde sen<br />Kafiye olsun diye değil ama<br />Ah bir bilsen...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-3586009106748208726?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-51447739536038077402007-10-12T03:34:00.002-07:002007-10-12T03:35:07.217-07:00<span style="font-size:85%;"><p>Somurtup durduğuma bakmayın<br />Ben yalnızca varolmuş gibi davrananım<br />Seslerin ve görüntülerin arasındaki gölge yüzlü adamım<br />Eğlenin!</span></p><span style="font-family:Arial TUR;font-size:85%;"> </span><p><span style="font-size:85%;">Dünya güzel hayat renkli<br />Zaman gelen felaketleri yokedecek "silgiler" gönderir size<br />Ellerinizde simsiyah ışıklı fenerlerle birbirinizi inceler<br />Ve karalarsınız gun ışığında<br />Işıktan sarhoş olur ne yaptığınızı hatırlamazsınız<br />Çılgınca dönen donmedolaplarda bir aşağı bir yukarı geçer ömürleriniz<br />Hiç düşünmeden yediğiniz o pamuk şekerler niçin pembedir kaçınız bilirsiniz?<br />Tadına varamadan hep ilk ısırıktan sonra yere attınız yiyeceklerinizi<br />Başınız dönüpte kustuğunuzda iyice karardı gözleriniz<br />Adı hep değişti ama aynıydı hisleriniz<br />Yalnız komik aynalarda değişiyordu şekilleriniz<br />Bazılarınız korku treninde kartondan melekleri görüp saklanıyor<br />Bazılarınızda küçük bir pistteki arabalarla birbirinizi eziyordunuz<br />Üstünüze yağan kızıl yağmurlar yıkıyordu yüzlerinizi<br />Birbirinize hançerler saplarken çok eğleniyordunuz<br />İşte yaşlı adamın sizden tek dileği<br />Ruhunu satmak eğlenceye giriş bileti!</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-5144773953603807740?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-27880765828575128862007-10-12T03:34:00.001-07:002007-10-12T03:34:23.723-07:00Gözlerimi açık tutmakta zorlanıyorum.<br />Sol yanımdan esen rüzgar bedenimin şeklini alırken,<br />Saçlarım hafif hafif salınıyor, yere eğik başımın üzerinde.<br />İnce havanın keskinliğini hapsediyorum ciğerlerime, derin nefeslerle.<br />Boynumdaki beyaz yunus gibi sonsuz bir özgürlükle, kapatıyorum gözlerimi bir süre.<br />Mavinin içinde yaşıyorum, bedenimi saran suyu hissediyorum yeniden.<br />İki yana açılmış kollarımla dengelediğim bedenimi hatırladığım an,<br />Tek ve ani bir hareketle, kendime gelircesine açılıyor gözlerim.<br />Dalgaların uğultusu hala kulaklarımda, o geceden kalma.<br />Mumlarla aydınlattığımız, kumların ortasındaki küçük yer,<br />İçtiğimiz kırmızı şarap, sağ omzumdaki sarhoş melek, sol olmzumdaki çakırkeyf şeytan<br />Sen, başın gögsümde ve gökyüzündeki alev topları...<br />Hatıra sinemasının, anlık seanslarından biri daha bittiğinde,<br />Uçurumun eşiğinde, meydan okuyordum herşeye.<br />Gözlerimi açık tutmakta zorlanıyorum.<br />Beni çağıran birşeyler var rüyalarda, engel olamıyorum.<br />Altımdaki sonsuz boşluğu kaplayan sis, kocaman, sıcacık bir yastık gibi.<br />Sanki aynı anda heryerdeyim...<br />Tam bu sırada gökyüzü çatlıyor, birkaç küçük parça geçiyor önümden,<br />Sisin ortasına düşüp gözden kayboluyor, tıpkı hüzne damlayan gözyaşları gibi.<br />O küçük boşluktan gün ışığı sızıyor üzerime, sıcaklığını hissediyorum tenimde.<br />Bana dokunduğun an geliyor gözlerimin önüne, saçların rüzgardan savrulurken,<br />Üşürken ellerin, sarıldığın anı hatırlıyorum bana, gün batımında o meteor yağmurundan önce.<br />Derin bir nefes daha alıyorum keskin havadan<br />Ve brakıyorum kendimi boşluğa.<br />İşte o an karanlıkta bir vampir olmaktan kurtuluyor,<br />Baş aşağı yaşadığım hayatı orada brakıp, uçmaya başlıyorum.<br />Bak damlalar düşüyor gökyüzünden,<br />Görüyormusun yeniden yağmur yağıyor!<br />Gözlerimi yeniden açıyorum tam o anda.<br />Penceremde günün ilk ışıkları, karşımda sen<br />Ve görüşüm netleşirken ilk gördüğüm şey gün ışığında parlayan gözlerin oluyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-2788076582857512886?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-5722511835677442752007-10-12T03:33:00.000-07:002007-10-12T03:34:02.927-07:00Yitip gitmez hatıralar<br />Sen dururken yürümüyor hayatlar<br />Zaman geçer gün döner geceye ve sabaha yeniden<br />Uyku ile uyanıklıktır yaşamlara yön veren<br />Farkındalık ya da görmezden gelmeye çalışmaktır<br />Braksanda gitmez ruhun karmaşaları<br />İtiraf etmek zordur kabullenmek daha da zordur<br />Dikenlerini batırmadan yaklaşamazsın<br />Yaklaşamadan sana batan dikenlerin acısını yaşayamazsın<br />Herşey sana dair ve sana uzanan bir çift el<br />Kaçırma gözlerini yıldızlardan<br />İtiraf et<br />İtiraf et<br />İtiraf et!<br />Sana kalan yalnız sen değilsin<br />Sahiplenmek zorunda değilsin<br />Brakma, gitmesin...<br />Uzaklığın içine dalıp giderse düşlerin<br />Kabuslardan uyanırsın Osiris'in bedeninde<br />Gözlerin sadece bakar<br />Hapsolur o siyah ve mat boşluğa<br />Ruhun o siyah ve mat kapılarına<br />Brakma, gitmesin...<br />Zaman adil davranmıyor gülmek gerek<br />Damarlarımda alevden nehirler akıyor<br />Gece ve gündüz arasında bir yerlerde saklı herşey<br />Ve arıyorsun<br />Ve arıyorsun<br />Ve bulduğunda...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-572251183567744275?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-33675064451832753112007-10-12T03:32:00.001-07:002007-10-12T03:33:00.313-07:00Geniş penceremin ardında gökyüzü.<br />Sonsuza uzayan tüm o düşler karışmış karanlığa.<br />Yıldızlardan merdivenler yapıp zihnimde,<br />O düşlere ulaşıyorum birer birer.<br />Rüzgar soğuk elleriyle dokunuyor bedenime,<br />Cehennem sıcağında İstanbul'un.<br />Sırtım duvara yaslanmış oturuyorum yerde,<br />Ellerim, avuç içlerim yukarıya bakar durumda iki yanıma sarkmış.<br />Gözlerim bulanık, gözlerim ıslak hala.<br />Suya hasret düşlerim, denize hasret.<br />Bir yelkenliyle açılmak sonsuza<br />Ve ardında tüm dertleri brakmak,<br />Ellerimle suya dokunmak,<br />Maviye karışmak istiyorum.<br />Olduğum yerde amuda kalkıp tersten izliyorum herşeyi,<br />Binalar havada asılı kalıyor,<br />Yeryüzü sonsuz oluyor, içim ferahlıyor.<br />Bir an için tüm o tek kişilik yürüyüşlerden kurtuluyorum sanki<br />Tüm o sokaklar yokoluveriyor zihnimin dehlizlerinde.<br />Tüm evler baş aşağı ya<br />Tüm insanlarda bir anda herzamankinden sevecen,<br />Herzamankinden cesur, herzamankinden aşık oluyorlar.<br />Penceremden çıkıp saçlarım uçuşurken rüzgarda,<br />Ellerimi uzatıyorum sana.<br />Bir köşede oturup bakıyorsun gözlerime,<br />Cenin gibi kapanıp gündüzü bekliyorsun kendi kendine.<br />Ellerimden başlıyor su, tüm bedenime yayılıyor git gide.<br />Bir kapı açılıyor önümde, içinden çıkan adam yüreğimi istiyor.<br />Kollarım iki yana açık, başımı yukarı kaldırıp kapıyorum gözlerimi.<br />Yüzündeki sinsi gülümsemeyle uzaklaşıyor kapıya doğru, alevden melek.<br />Yığılıp kalıyorum yere, gögsüm kanlar içinde,<br />Gözlerinin mavisini kaybetme diye.<br />Çölün ortasında, elimde bir hançer.<br />Şimdi yalnızca bekliyorum zamanın kumlarını.<br />Rüyamda amuda kalkıyorum odamın içinde.<br />Aniden uyanıyorum gecenin bir yarısı tüylerim diken diken<br />Yağmur yağacak sanırım<br />Çünkü romantizmalarım tuttu yine...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-3367506445183275311?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-83824135714705231472007-10-12T01:23:00.000-07:002007-10-12T01:25:40.484-07:00Sisler var zihnimde<br />Boğuk düşler kaynaksız sesler kar taneleri...<br />Çok ilerisi gözükmüyor ve yalnızca duyulan ayak sesleri<br />Uğulduyor bakışların bir köşe başında<br />Biraz donuk kalıyorum yanında<br />Sesin dün geceden daha karanlık<br />Nefesinin buharı ısıtıyor beni<br />Geceler var zihnimde<br />Karlı uyutmayan hançer gibi kıpkırmızı kanar geceler<br />Çoğu kez umudum fırlar bir kitabın içinden<br />Geceye yem olur sonra kar yağar erimez<br />Sonra kar yağar yine yollar bembeyaz olur<br />Sonra bir daha kar yağar ben uykuya dalarım<br />Rüyalar var zihnimde<br />Kırmızı değil mavi değil dikdörtgen kare değil<br />Ne su kadar şeffaf ne çelik gibi sağlam<br />Bazen balık kadar şıpsevdi<br />Bazen balıkçı kadar şefkatli<br />Hepsi çok bilinmeyenli çoğu gri<br />Görüntüler düşlerim olur kimi zaman<br />Ya da düşlerim görüntülere dönüşür<br />Sen bakarsın ben hiç bakmam aldatır aldattırır<br />Sesim yiter konuşamam ama düğümlenmez boğazım<br />Yalnızlık var zihnimde<br />Kocaman bir kum denizi akıcı sürükleyici maceracı<br />Sonu hep aynı yere varan yol hep aynı yere giden gemi<br />Yalnızca gidiş bileti<br />Uykum gelir şehir üstümü örter ninniler söyler<br />Ben yatağımda bir sağa bir sola dönerim<br />Yinede uyku tutmaz...<br />Sarhoşluk var zihnimde<br />Şeffaflaştırır soyutlar sevecenleştirir beni<br />Hayatı sevmeye başlarım ve tüm maskeleri<br />Küçük şişelerdeki zamanı özgür kılar<br />Küflü mantarları çöpe atarım<br />Sıcacık bir duş gibi gevşerim sen bilmezsin<br />İçimden küfrederim...<br />Olasılıklar var zihnimde<br />Senin alıştığın benim çatıştığım olur günün birinde...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-8382413571470523147?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-62307637833731333402007-10-12T01:22:00.000-07:002007-10-12T01:23:41.731-07:00Bugünlerde pek sebze yiyemiyorum.Nedense pek soğudum sebzelerden.Annem evin balkonunda küçük bir saksıda domates yetiştiriyor ve o domatesler yüzünden sevmemeye başladım sebzeleri.Aslında sebzeleri özelliklede domatesi çok severdim ama annem ne zaman domates yetiştirmeye başladı o an büyü bozuldu.<br /><br />Önce tohumlar ekti annem her gün onları suluyor ve güneşte bırakıyordu saksıyı.Herşey iyi güzel ama annemin saptadığı ölçülere göre sulanıyor ve güneş görüyordu bu domates tohumları.Acaba onların istediği bu kadarmıydı? Hiç itiraz etmiyorlardı.Demekki istedikleri bu kadar diye düşündüm.<br /><br />Sonra biraz büyüdüler fide oldu tohumlar.Onlar büyüdükçe annem vitaminler ve küçük destekler koymaya başladı toprağa.Bazı günler sulamayı unutuyordu bazen de aşırı su veriyordu onlara (işleri öylesine yoğun ki annemin çok dalgın olabiliyor bu sıralar).Bende gün geçtikçe şaşırıyordum çünkü domatesler hala tepki vermiyorlardı ama bunun bir nedeni olmalıydı.<br /><br />Bir süre sonra artık domatesler yeşil ve yuvarlaktılar.Annemse onları kendince besliyor onlarla kendince ilgileniyordu.Fotosentez yaparak ihtiyaçlarını karşılamak isteyen domatesler ise yalnızca verilenle yetiniyordu.<br /><br />Bu periyot domateslerin kıpkırmızı ve koparılabilecek bir hale gelmesine kadar devam etti.Sonunda annem onları (2 taneydiler) koparıp salata için doğradığında içlerinin bembeyaz olduklarını fark etti.Bir parçasının tadına baktığında ise epey lezzetsiz olduklarını ekledi.<br />Peki şimdi ben neden sebzelerden soğudum? Soğudum çünkü her yanımın o domatesler gibi sebzelerle çevrili olduğunu fark ettim.Bu nedenle korkuyorum çünkü sebze yersem çevremdeki sebzeler bana sinirlenir diye.Hem korktum birazda bende acaba bir sebze olurmuyum diye.Malum ya birinin sofrasında biter hikayesi bir sebzenin ya da bizim domatesler gibi çöpte.<br />Belki birileri bana "Sebzeden bu kadar anladığına göre sende ancak kabzımal olursun" dediler içlerinden.İnanın birinin sofrasında meze olmaktansa kabzımallık daha iyidir.En kötü ihtimal bir televizyon kanalında futbol yorumcusu olurum.Nasıl olsa dinleyecek sebzeler bulunur.<br /><br />İnsanlar yaşlanarak değil yaşayarak tecrübe kazanır<br />Ve zaman insanları değil armutları olgunlaştırır<br />(Julius Caesar)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-6230763783373133340?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-14151547424092486582007-10-12T01:21:00.000-07:002007-10-12T01:22:12.825-07:00Yeni bir gündü.<br />Yavaş hemde çok yavaş doğdu güneş bugün.Alacakaranlıkta uzun uzun baktım gökyüzüne.Tüm renklerin resmi geçidini izledim sabah olana dek ve gecenin siyahından gün ışığına kadar her renkte biraz duruldum her renkte biraz daha suskundum.<br />Sabah oldu.Hiç uyumadığım için uyanamadım.Oysa öyle severim ki uyanışları.Bir doğum gibi kutsal bir ritüeldir ruhun gözlerini açtığı an.Sadece biz alışmışlığımızdan dolayı fark edemeyiz bunu tıpkı yaşamın detaylara gizlenmiş sonsuz güzellikleri gibi.<br />Aklımı işlevsiz ellerimi ise marifetli kılan alışkanlıklarımı tekrarladım güne başlarken: yüzümü yıkadım ve dolaptan bir bardak süt aldım.Tanrı'ya kaybedecek birşeylerim olduğu için şükrettim sonra ve o sırada mutfak penceresinden karşı binanın balkonunda çamaşır asmakta olan bir kadından ayırdığım gözlerimi gökyüzüne dikmiştim.<br />Bilgisayarımı açıp kocaman elektronik çılgınlığın denizine attım kendimi.Artık kağıtlara yazılmayan, üzerindeki el yazısını okuyamadığımda küfredemediğim, o "eski kokmayan" mektuplara baktım sanal posta kutumda.Hiç görmediğim o sanal postacıya geç getirdiği için sitem edemedim mektupları.<br />Epey bir zaman sonra bir arkadaşım geldi bize.Oturduk konuştuk biraz.Ben henüz kahve içmiştim konuşurken o kahve tadının ağzımda olmasını özlediğimi fark ettim.Odamdaydık ve burası evin en çok güneş alan yeriydi çünkü odanın büyük bölümünü kaplayan pencerenin bir perdesi yok.Sorunlar kısırdöngüsü üzerine yaptığımız 2 kişilik sonuçsuz araştırmadan sıkıldığımızda dışarı çıkmaya karar verdik.<br />Bir süredir, doğum günümde bana hediye edilen ancak küçük geldiği için değiştirmem gereken bir gömleği değiştirmek için bir alışveriş merkezine gitmek üzere yola çıktık.Hava gerçekten güzeldi ve içimde umuda dair birşeylerin olması uzun süredir yaşamadığım hisleri kimyasal yollarla vücuduma iletiyordu.Gömleği değiştirdikten sonra bir futbol topu aldım yine aynı alışveriş merkezinin içinden.Sonrası malum sahilde futbol oynayan iki kişi.<br />Hamlamış vücutlara ağır gelen alışılmış bir antremandan farksız bu futbol kürü bittiğinde arkadaşımın evine gittik.Bu evin futbol oynadığımız yere yakın oluşu nerede olduğunu unuttuğun birşeyi bulmak gibi bir keşif etkisi yarattı üzerimde.<br />Arkadaşımın evinde bir başka arkadaşı bekledik.Sonra o da geldi.Konuştuk ve aynı olayın insanlar üzerindeki değişik yansımalarını anlattık birbirimize.Yani birbirimize birbirimizi anlattık.Ortak bir gerçekliği paylaşan ama bu gerçekliğin üzerimizdeki kişisel yansımaları nedeniyle uzaklaştığımız birlikteliğimizden bahsederken farklı yansımaların yarattığı aynı sonucun ve ortaklığı bitiren ortak etkinin ne kadar ironik olduğu fark ettim.<br />Fark ettiklerim gün geçtikçe detaylanırken fark edenler o kadar azalıyor kendi dışındakileri.<br />Artık telefonum sadece saati merak ettiğimde işime yarıyor.<br />Artık gün sadece karanlıkların içinden çıkan bir varoluştan farklı.<br />Artık yavaş yavaş durağanlaşıyorum ve nasır tutuyor ruhum.<br />Yeni bir gündü.<br />Yarın için ise alışılmış bir dün olacak sadece.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1415154742409248658?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-71948794210413149862007-10-12T01:20:00.000-07:002007-10-12T01:21:29.833-07:00ıÜüUyandım dün tüm gece ısıttığım yatağımda.Gün ışığı perdesi olmayan penceremden yüzüme yuruyor kedim yatağımın başucunda kıvrılmış uyuyordu.Gözlerimi kısarak doğruldum yüzümü yıkamak için musluğu açtığımda akan suyun sesi bana yazdan kalma bir geceyi hatırlattı.Aynaya baktığımda yüzüme yansıyan görüntü o geceye aitti.Bütün bir gece aynı tepenin üstünden denize bakmış ve dalga seslerini dinlemiştim elimde bir şişe kırmızı şarapla.Yüzümü kuruladım ve odama geri dönüp penceremden dışarı baktım.İnsanlar ceplerinden küçücük dünyalarını çıkarmış onları ellerinde sıkı sıkı tutarak yürüyorlardı ve her an o dünyaları çaldırma korkusuyla tetikte bekliyorlardı.Üzerlerinde çelikten bir zırh sırtlarında kılıçlar kimisinin üstü kanlıydı.Henüz uyanalı çok zaman olmamıştı ancak kendime gelmiştim.Karnım aç değildi sadece bir bardak su içtim ve mutfaktan çıkarken kedim içeriden yiyecek birşeyler aşırmasın diye kapıyı kapadım.Sokak kapısının yanındaki portmantodan parlak çelikten zırhımı ve kaskımı aldım.Oldum olası sevmediğimi söyledim kendi kendime bu zırhları.Biraz güçlükle de olsa zırhımı giyip kaskımı taktıktan sonra kapımın yanındaki kılıcı sırtıma takıp evden çıktım.Asansörle aşağıya inerken birkaçgün önce apartman kapısını geçmesi için tuttuğum ama ona tuzak kurmaya çalıştığımı düşünerek kılıcıyla üstüme saldıran ve kafamı uçurmasını son anda engellediğim kapı komşumla evden aynı saatte çıkmamamın rahatlığını hissettim.Zemin kata indiğimde yeni bir silah üzerinde çalışan 3 şövalye gördüm.Kasklarından bu apartmanda oturan birilerini anlayabildim sadece zaten ben onlara başımı çevip baktığımda 3ü birden sert bir bakışla uzaklaştırdılar beni ordan.Bir süre önce evimden birhaylı uzak bir yerdeki savaşa atanmıştım.Küçük bir savaş alanında yıllardır bitmeyen bir savaştı ve biteceğe de benzemiyordu.Evime yakın bir yerden kırmızı bir ejderhanın üstüne bindim ve savaş alanına doğru yola koyuldum.Yol üzerinde birçok çatışma vardı.Bazıları savaşırken bazılarıysa yol kenarlarında bağırarak silah satıyorlardı ve işin garip tarafı kimsenin bu silah satıcılarına saldırmamasıydı.Bazıları ölen sövalyelerin üstlerindeki silahları almaya çalışıyor bazende bunu yaparken bir başkası tarafından öldürülüyorlardı.Günün henüz ilk saatlerinde ellerinde ceplerine sığan dünyalarını taşıyan bu adamlar savaş saati geldiğinde birbirlerini öldürmeye başlıyorlardı.Bu sırada sol koluma çok yakın bir şekilde geçti vızıldayan bir ok.Ani bir hamleyle kendimi korumak için sağa doğru eğildim.Savaş alanıma varmak üzereydim.Bir süre sonra ejderhamın üzerinden inmiş yüz metre kadar ilerimdeki savaşa bakıyordum.Öldürmeyi sevmiyordum ancak öğretilen hep buydu bize: öldür ya da öl! Cephe ilerisine gittim heryerde alevler vardı.Ölenler üst üste yatıyorlar kiminin üzerinden kan sızıyor kiminin ise hala elleri ve ya ayakları titriyordu.Yerde birkaç sıra uzanan alevli oklar vardı.İlk sıra bu oklarla can vermiş olmalıydı.Üzerime sövalyeler gelirken onlardan kaçmaya çalışıyordum öldürmek istemiyordum ama bu deliliğin ortasındaydım ve ne yapacağımı bilmez bir haldeydim.Kılıcımı çekip gövdeme bir balta saplamaya çalışan sövalyeyi yaraladım.Yere düştü inlemeye başadı öldüremedim onu.Kolundan sürükleyerek savaş alanının dışına taşımaya çalışırken henüz ikinci adımı atmışken başına saplanan bir okla öldü.Kan yüzüme sıçramıştı ellerimle gözlerimi sildim kaskımın üzerinden.Bir anda uzakta bir sövalye gördüm.Uzun siyah bir pelerin giymişti ve zırhını gizliyordu.Savaş alanının yanında tek başına duruyordu.Yanına gittim kılıcını çekti ve o tedirgin anda ona zarar vermek istemediğimi söyledim.Kaskımı çıkarmak istedim dur dedi "hala çatışmaya çok yakınız" ve ileriledik çatışmanın dışına doğru.Güvenli sayılabilecek bir yere geldiğimizde (ki bu yer koca bir çöldü) kaskımı çıkarttım.Merhaba derken ona kaskını çıkartıyordu.Uzun siyah saçlarıyla bir kız elinde kılıcıyla bana bakmaktaydı.Gözlerine uzun uzun baktım öldürmeyi sevmiyordu o da benim gibi.Sadece korktuğunu söyledi.Dokunamadım ona kılıcımı attım yere.Gözlerine baktım: "yanımda kal"SonraUyandım dün tüm gece ısıttığım yatağımda...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-7194879421041314986?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-3639951184247187992007-10-12T01:19:00.002-07:002007-10-12T01:20:13.363-07:00Konsantre ol...<br />Gözlerinin içine giren gün ışığının, her fotonu seni daha çok kendine yaklaştırıyor.Ellerindeki sıcaklık, saçlarındaki belli belirsiz rüzgar, sesine sinmiş geceden kalma o sarhoş cümleler, gerçeğin detayları.Kendi gözlerinle görmek, kendi ellerinle dokunmak ve hissetmek o sıcaklığı, sonsuzluğun adımlarından biri.Binlerce güneşten daha sıcak, sonsuz okyanustan daha derin, özgür ve huzurlu olmak...Cümleler yetersiz kalıyor hücrelerimdeki düşü açıklamaya.<br /><br />Konsantre ol...<br />Sarhoş gibiyim.Nedeni yok, belkide sadece bu sabahtan dolayıdır.Sevdiğim kadının kollarında uyumak istiyorum birazcık, tüm bedenimin o kokmasını istiyorum.Uçmak istiyorum, çok uzaklara, çok yükseklere...<br />Ah evet!<br />Dünya bu aralar çok kasvetli,kendi kendime kalınca ne kadar mutluyum, insanlar kendi kendilerine kalınca ne kadar mutlular.Belkide birbirine kalan iki yalnız kişi daha mutlu olur.Aynı rüyada iki ruh, bir beden...<br />Kocaman bir düş, sonsuzluğun o büyük kapısı, delilik mi bu bendeki? Hayır...Ama biliyorum ki hücrelerim öyle birşeyle dolu ki, uçuyorum, uçuyorum...<br />Braksam kendimi yıldızlara ulaşırım ama tek başıma o manzaranın tadı çıkmaz.Ah bu gün, ah sonsuzun meyvesi gün! Biraz daha ilham ver bana,biraz daha.<br />Ellerim alevden sanki, bedenim su ve ben havadayım.Toprak çekmiyor beni, ölümden uzaktayım.<br />Gel artık özlemim, gel artık, beni brakma bana daha fazla.Ah narkoz gibi bu...Gülümsüyorum, düşünüyorum, hissediyorum.Gün ışığı gözlerimden içeri giriyor.Kalbim yavaş ve sakin atıyor ama başımdan omurgama doğru giderek uyuşuyor bedenim.Ruhum bir süreliğine tatile çıkıyor belki de.<br />Onun yanına...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-363995118424718799?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-13398417978070129332007-10-12T01:19:00.001-07:002007-10-12T01:19:39.276-07:00Yeni bir günün başlangıcı.<br />Hava öylesine sıcak ki birkaç gündür, herşey ağır çekim hareket ediyor gibi sokaklarda.Siyah kıvırcık saçları bigudilerle tutturulmuş, orta yaşın üzerinde bir kadın, en üst kattaki penceresinden çıkmış, daha da sıcak günler için kalan rüzgarları şişelere dolduruyor.Yüzündeki ifade endişe mi, yoksa mecbur olduğu birşeyi yapmaktan doğan bıkkınlık mı seçemiyorum.Oturduğu eski binanın üçüncü katındaki pencerenin ardında bembeyaz bir kedi var, oturmuş, anlam veremediği bu çılgın dünyanın içinde ya bir sineği arıyor ya da masmavi gözleriyle hepimizi nazardan korumaya çalışıyor.Apartmanın giriş kapısında bir adam durmakta, elinde bir teleskop, üzerinde, kırmızı üzerine kocaman altın yıldızlarla süslü bir takım elbise ve kıpkırmızı ayakkabılar, ne ağzı ne kulakları ne burnu var.Yüzü kocaman bir gözden oluşan bu adam diğer eliyle kıyafetine uygun, başının üzerinde açılmış bir şemsiye tutumuş, bir yandan da binanın giriş kapısına sırtını yaslamakta.Ayaklarının altındaki her yanı çitlerle çevrili bulut, binanın çevresini ancak kaplayabiliyor.Kırmızı elbiseli adamın solundaki çitler bitkilerle sarılmış, o ufak sarmaşıkların içinden kocaman bir gövde uzuyor ikinci kata kadar.Gövde bitim yerinde giderek inceliyor ve ucu yere sarkıyor.Bu uca asılmış eski tip bir sokak lambası, içindeki yarım, erimiş mumuyla hala belli belirsiz esen rüzgarla sessizce sağa sola sallanırken, sarmaşığın yaprakları okyanustaki yosunlar gibi uyum içinde dalgalanıyorlar.Güneş sağa doğru giderek daha küçük bir açıyla gökyüzünde yol alıyor.Bulutun bittiği yerde kocaman ve dümdüz bir çol yaşıyor.Uzaklar yok sanki, bir sonsuza uzanıyor bu çöl.Binanın çevresinde ve bulutun uzağında bir daire şeklinde dizilmiş beş ayna var.Kapı büyüklüğünde beş kocaman dikdörtgen ayna, kumlara biraz geriye doğru eğik şekilde saplanmış, susuzluktan Tanrı'ya yalvaran insanlar gibi gökyüzüne bakıyorlar.Tam bu sırada kocaman gözüne, sol elindeki teleskopunu tutan adam etrafa meraklı meraklı bakıyor bir süre.Sağa sola yukarı ve aşağı gidip gelen teleskop bir ara bulutların içine giriyor.Beyaz patisiyle pencereyi açan kedi, kafasını dışarı uzatıp gökyüzüne bakıyor.Bu sırada kedinin gözlerinin rengiyle gözleri kamaşan kadın, elinde tuttuğu şişeyi aşağıya düşürüyor.Henüz doğrulup sırtını binaya yeniden yaslayan kırmızı elbiseli adam, şişenin bir anda yanından geçmesiyle önce irkiliyor, sonrada penceredeki kadına bakmak için hızla başını yukarı kaldırıyor.Şişe boğuk bir puflamayla bulutun içinden geçtiğinde, kadın, kırmızılı adama şişeyi bulması için bağırıp çağırmaya başlıyor.Bağırırken saçındaki bigudiler sağa sola sallandıkça, daha da korkunç görünüyor rüzgar toplayan kadın.Adam teleskopu binaya yaslayıp şemsiyesini yere açık olarak bırakıyor ve aceleyle kocaman sarmaşığın yakınlarındaki bir yeri eşelemeye başlıyor.Bulutun içinden bir merdiven görülüyor, adam yüzünü apartmana dönüp aceleyle (hatta bir defa tökezleyerek ikinci basamakta) aşağıya inip gözden kayboluyor.Kedi arkasını dönüp kuyruğunu dikleştiriyor ve pencereden uzaklaşıyor.Kadın kendi kendine söylenmeye devam ederken arada bir aynalara bakıyor hızlı hızlı.Sarmaşıklar usulca devinimlerine devam ederken, kedi elinde bir kitap, gözünde kalın çerçeveli gözlüklerle beliriyor pencerede.Kendinden emin, kararlı ve bilgin bir halde sayfaları çeviriyor.Bir patisini, açtığı sayfanın üzerinde yukarıdan aşağıya gezdirirken gözleri, başı hafifçe öne eğik, gözlüğünün üzerinden bakarak, patisini izliyor.Mırıldanmaya başlıyor ve sonra minik bir ışık topu, kitabın sayfaları arasından çıkıp süzülerek ve savrularak, sarmaşığın ucundaki lambadaki, yarım muma dokunuyor.Bu dokunuşla mum önce titrek, birkaç dakika sonra da fitilin, etrafındaki parafinden iyice kurtulmasıyla kararlı ve nispeten daha büyük bir alevle yanmaya başlıyor.Penceredeki kadın aynaları bakışlarıyla birkaç kez daha kontrol ettikten sonra, sağ eliyle kafasını kaşıyor ve hoşnutsuz yüz ifadesi sertleşiyor, penceresinin kenarına ağırlığını daha çok bindirerek hafifçe aşağıya sarkıyor.Sonrasında kırmızılı adamın buluttan geçip aşağıya indiği yere odaklanıyor.Sarmaşık fenerinin ucundaki ışığın, aynalardan yansımasından birkaç dakika sonrasında, kedi, gözlüğünü kapattığı kitabın üzerine koymuş, herşeyin farkında bir tavırla yeniden etrafı izlemeye başlıyor.Bu sırada sarmaşığa en yakın aynanın yüzeyi dalgalanmaya başlıyor.Suya düşen bir damlanın yarattıklarına benzeyen dalgalanmalar, aynanın merkezinden dışına doğru yayılıyor ve aynanın içinden önce bir el, sonra onun devamı, üzerinde bembeyaz hilaller olan mavi bir elbise ve şapka giymiş, kafasının yerinde vantilatör olan, diğer elindeyse bir gitar kutusu taşıyan bir beden beliriyor.Sakin ve alışık adımlarla binaya doğru ilerleyen adam, şapkasını başından hafifçe kaldırarak kediye ve kadına selam veriyor.Kedi başıyla onaylarcasına bir hareket yaparken, kadının yüzünde ilk defa bir umut kırıntısı beliriyor.Vantilatör kafalı adam binanın yanındaki sarmaşığın önünde duruyor, çantasını yere koyup açıyor, içinden çıkardığı gitarı boynuna asıyor ve artık iyiden iyiye kararmaya yüz tutmuş havada, ışığın altında şarkı söylüyor.Mavi elbiseli gitarist, şarkı söyledikçe kafasındaki vantilatör dönüyor ve hafif hafif başlıyor rüzgarlar o uçsuz bucaksız çölün ortasında.Beyaz kedi biraz para atıyor gitar kutusuna, beyaz patileriyle, kadınsa içeri koşup yeni bir şişe almış, kendinden geçmişçesine rüzgar avlamaya başlıyor yeniden.Birkaç dakika sonra gitarist "vuuuu"layarak söylediği şarkısını bitirip çantasını topluyor ve şapkasıyla bir kez daha selam verdikten sonra binanın diğer tarafındaki aynaya girip yokoluyor.Kedi gülümseyerek adamın arkasından patisini sallıyor.Günün son ışıkları da kaybolmak üzereyken, kırmızı elbiseli adam kıpkırmızı bir gözle merdivenlerden yukarı çıkıyor.Bir yandan yeni şişeye rüzgar dolrurup bir yandan elleriyle serinlemeye çalışan kadın, adamı gördüğünde, ikisinin bakışları bir anda kitleniyor birbirlerine.Kırmızılı adam ellerini iki yana açıyor ve gözünden kocaman bir yaş damlıyor yere.Kadın adamı azarladıkça azarlıyor.Yere oturup başını ellerinin arasına alan adam, giderek daha çok ağlamaya başlıyor ta ki gözyaşları sel olup akana kadar.Kocaman damlalar daha da şiddetleniyor ve şimdi her damlanın bulutu delip geçerken çıkardığı boguk ses daha da güçleniyor o sonsuzluk çölünde.<br />İstanbul'da bugün, sıcak hava herkesi bunaltırken, mucizevi bir şekilde yağmur yağmaya başlıyor.Penceremden dışarı sarkıp ellerimi uzatyorum yağmura tıpkı çocukluğumda yaptığım gibi ve bir anda elime içi rüzgar dolu bir şişe düşüveriyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1339841797807012933?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-5713580632922319442007-10-12T01:17:00.000-07:002007-10-12T03:47:11.033-07:00Adı:Elessar<br />Yaşı:21<br />Doğum yeri: İstanbul<br /><br />Finrod<br />-Ayağa kalk! Birkaç dakika sonra idam edileceksin istediğin son birşey var mı?<br /><br />Elessar<br />-Kahve...<br /><br />Finrod<br />-Son isteğini neden böyle aptalca bir şekilde kullanıyorsun?<br /><br />Elessar<br />-Kahve...<br /><br />Finrod<br />-İdam edin!<br /><br /><br />Adı:Finrod<br />Yaşı:21<br />Doğum yeri: İstanbul<br /><br />Elessar<br />-Ayağa kalk! Birkaç dakika sonra idam edileceksin istediğin son birşey var mı?<br /><br />Finrod<br />-Hayal...<br /><br />Elessar<br />-Uğruna ölünebilecek tek şey<br /><br />Finrod<br />-Hayal...<br /><br />Elessar başına bir silah dayar ve tetiği çeker.<br /><br />100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001100100101101001...<br />bad command of file.<br /><br />C:\>format elessar<br />The type of the file system is HUMAN<br />WARNING, ALL DATA ON NON-REMOVABLE DISK<br />DRIVE ELESSAR WILL BE LOST!<br />proceed with Format (Y/N)?y<br /><br />Format completed<br />C:\>_<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-571358063292231944?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-81112249290391591652007-10-12T01:16:00.002-07:002007-10-12T01:17:41.124-07:00Bu sabah kaloriferi çalışmayan odamda üşüye üşüye kafamda yün bir bere ile uyandım.Yatağımda doğrulup yarı açık perdemden sabahı izlemeye başladım.Herzamanki gibi çok erken açılmıştı gözlerim güne ve şişmiştiler ve kıpkırmızıydılar.Yatağımın başucundaki ilaçları içtim yine oradaki bir bardak su ile.Başımda tanımadığım birsürü ses vardı adeta iki yayın frekansı arasında sıkışmış bir oraya bir buraya giden bir radyo gibiydim.Kahveyi azaltmam gerektiğini söylemişti doktor bende uzun zaman sonra daha az kafeinle yaşamaya alışıyorum şimdi ancak radyo gibi bir kafaya iyi gelen tek şey bir fincan kahveydi.<br />Başımın iki yanından sarkan beremin örgüleri gözümün önünde sağa sola sallanıyordu ben kapımın altındaki zarfı fark ettiğimde.Kısa adımlarla ve sol elimdeki kahveyle zarfa doğru yürüdüm, eğildim, yerdeki kırmızı zarfı aldım.Dakikalar sonra kahvem yarılanmış, zarf yırtılıp masanın üzerine atılmıştı, bense noel babanın bana yolladığı mektubu okumaktaydım kanepemin üzerinde.Tam bu sırada yanlışlıkla sol yanımdaki kumandanın kırmızı lastik tuşuna çarpan elim güçte sezdiğim dengesizliğin kaynağını anlatacaktı bana.69 yaşındaki devrik bir diktatörün yeni yılı hatta şafağı bile göremeden boynundaki ilmek tarafından tıpkı yönettiği ülkeye yapıldığı gibi "özgürleştirildiğini" anlatıyordu donuk sesli kara kutu.Gözlerimin önündeki kağıtta ise barış ve sevgi sözcükleri sıkça tekrarlanmaktaydı.<br />Gözlerimi ovuşturdum, mektubu bir kenara koydum, gözlerimi kapayıp yalnızca o anın sesini dinledim bir süre.Çöl rüzgarını, okyanus sesini, ince ve soğuk karın kokusunu hissettim, yenilendim, unuttum, yoğunlaştım.Uzun zaman geçmiş gibiydi son seferin üzerinden oysa sadece 4 mevsim ve 12 ay geçmişti geçen yılın başından beri.İnsan ömrüyle kıyaslandığında bir hayli kısa ama o insan ömrünün içinde bir o kadar önemli bir zaman dilimiydi.Soyut bir kavramdı tamamiyle aslında: Yeniydi ve yıldı.İnsan elinden çıkmış paradoksal bir şekilde öznel bir genellemeydi.Kafamdaki radyo susmuştu, ellerimde tüm yaşamımın sorumluluğu, kalbimde o tek ve özel olan, ruhumda hayaller, ruhumda sarmaşığım, ruhumda iyiye dair...<br />Neler yaşandı son bir senede aslında pek umrumda değil arşivlemek ama bir şiiri geliyor Sunay Akın'ın böyle anlarda aklıma.Bir cafede kendi el yazısıyla yazdığı o şiir:<br /><br />ALACAK<br />Yol kenarındaki yağmur mazgallarını<br />Kumbara sanıp harçlığımı atardım<br />Bu yüzden en çok<br />Denizden alacaklıyım<br /><br />Eğer diyorum kendi kendime eğer hayaller hesabının T'sinde borç kısmı çok doluysa üzülmeli insan.Aslında herşeyden alacaklıyız ama verilen tavizler bizi o cam kavanozda yaşamaya iten.Kilosu 100ytl'den satıyoruz ruhlarımızı para eder diye şeytana oysa sadece 21 gram adam başı ve biz bunu sanki bilmiyormuşcasına devam ediyoruz.<br />Telefon ediyorum isteksiz geliyor sesi.Onun yanında olmak istiyorum.<br />Dışarda kar yağıyor ve şuan üstümde koca bir mont, başımda hala aynı bere ve botlar var ayaklarımda.Yürüyorum, susuyorum, izliyorum.Beyaz ponponlu kırmızı kukulatalardan almak için birkaç dükkana giriyorum ama kalmadığını fark ediyorum.Burnum kıpkırmızı oluyor ben yine banyo yaptıktan sonra saçlarımı kurutmadan dışarı çıkmışım.Kedimle oynuyorum eve dönünce ve o kucağımdayken ben biraz çay içiyorum zifiri sessizlikte.<br />Yeni yılın getirdikleri nerede bu yazıda? Onuda siz bulun artık...<br />[Led Zeppelin - No quarter]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-8111224929039159165?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-24510131970338401812007-10-12T01:16:00.001-07:002007-10-12T01:16:38.231-07:00tavana odaklı gözlerim, sabitlenmiş öylece<br />kendi kendime konuşup duruyorum bir başkası gibi<br />ben, ben değilim artık inan<br />o ilk adımdan eser yok sözlerimde<br />aynada gördüğüm gözler kimin?<br />içinde yaşadığımız şey farklı bireylerın ortak cehennemi<br />yürürken yalpalıyorum, görüşüm çok net değil<br />fotoğraflar beni sonsuz bir şimdiki zamana götürüyor<br />ben varım sen yoksun hiç kimse yok<br />zihnimdeki o korkunç geri dönüşlerin, anlık ömürlerin bileşimi bu<br />gördüklerim, gerçekleri algılama biçimim sadece<br />gerçekler gördüklerim değil<br />başım dönüyor...<br />alevden bir adam, yürüdükçe yanıyor heryer<br />ah brakma beni kendimle baş başa ne olur!<br />ellerimi uzattığımda uzuyor zaman, imkansız sevdalar çelişiyor<br />ağlamak çözüm değil biliyorum ama suskunluktan daha anlamlı<br />yüzüm asık ve sevmiyorum bunu hepiniz gibi<br />eski dostum hoşgeldin evine yine eskisi gibi...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-2451013197033840181?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-9527747101510177592007-10-12T01:15:00.001-07:002007-10-12T01:15:36.293-07:00Biraz kül biraz duman<br />Biraz dünya biraz devran<br />Ellerimde kükürt kokusu geceden kalma bir iz<br />Sokaklar insanlar gözaltılar<br />Başımın üzerinde duran bu kocaman soru işareti birtek bana mı görünüyor ne?<br />Mazeret değil biliyorum ama<br />"Hastayım gitmesem okula bugün"ler var zihnimde<br />Hem kim hatırlar kim görür ki biraz kaytarsam kendimle?<br />Yağmur temizlemez ruhumu<br />Ancak karışır belki damlalara üzerimdeki ölü toprağı<br />Ufak seller yaratır mikrokozmozlarda<br />Notaların tınısı giriyor bir kulağımdan içeri<br />Tıkanıyor bir ötekinde<br />Sen ben o hepimiz uykusuz kalıyoruz gecelerce<br />Yaşlı adam memnun halinden<br />Görmesemde biliyorum içinden güldüğünü sinsice<br />Biraz kül biraz duman<br />Biraz düşün biraz uyan<br />Sorular bile kendini sorgular kaldıkları hücrede<br />Sorgular da yalan<br />Göz bebeklerimi gökyüzüne dağıttım gün ışığını kendime braktım<br />Karanlık benden bir parça armağan hayata<br />Dönmüyor değirmenler ellerimde sıkılmış taşların suyuyla<br />Yürüyorsak eğer hak bildiğimiz yolda tek başımıza<br />Hissiyat mevzuatı ağır<br />Öyle olmaz rakı sofrasına meze<br />Biraz kül ver bana biraz da duman<br />Dön baba dönelim<br />Dön baba dönelim<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-952774710151017759?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-53306076832083545702007-10-12T01:14:00.000-07:002007-10-12T01:15:06.523-07:00Küçük süs havuzunun kenarında yaşlı bir adam<br />Yüzü buruşmuş, bakışları sabit<br />Suyun sesi gençliğini getiriyor gözü önüne damla damla<br />Yüreği yorgun, yüreği ağır ve sancıyor<br />Her nefeste biraz daha tükeniyor hepimiz gibi ama<br />Birçoğumuzdan daha yakın yitime, biliyor<br />Genç adam kapa gözlerini<br />Genç adam çöl uzakta ama fırtına yakın<br />Ellerinde kağıttan gemiler var<br />Birkaç tane de havuzda yüzmekte<br />Kiminin bir kısmı suyun içinde<br />Kimisi yan yatmış, kimi çoktan batmış<br />Genç adam hayallerin var mı?<br />Genç adam ruhlar hep dargın mı?<br />Esen rüzgarda dalgalanıyor su yüzeyi<br />Başını gökyüzüne yaslıyor yaşlı adam<br />Mavi dağ ile beyaz bulutu izliyor<br />Özgürlüğünü hapsediyor beden hücrelerine<br />Genç adam vakit geldi<br />Genç adam kapa gözlerini haydi<br />Kağıt gemilerde dolaşıyor elleri<br />Alışkın olduğu birşeyleri arar gibi<br />Yalnızlığını hatırlıyor birden bire<br />Genç adam hiç aşık oldun mu?<br /><br /><strong>*cf:</strong>Morfin<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-5330607683208354570?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-17186958306560707572007-10-12T01:13:00.002-07:002007-10-12T01:14:18.712-07:00Biraz paylaşmak istedim sadece bu defa.İçimde olan biten o binlerce sayfalık piyesler uzayıp gidiyor bu aralar.Tiradlar uzuyor, diyaloglar kısalıyor ve monologlar umursamazca kontrolü ele geçiriyorlar.Bilmek için çok çiğ, hissetmek içinse fazla derin bu ilüzyon med-cezirleri.Bu gece de, bu şekilde hissettiğim her gece yaptığım gibi dışarıda tek başıma bir yürüyüş yapacağım.Bazen konuşmak öyle anlamsız geliyor ki, sadece yürüyorum hiç düşünmeden, sadece brakıyorum kendimi olan bitenin ortasına ve sürükleniyorum bir süre.Aklım milyonlarca kancası olan bir tenya gibi, hayatın tüm berbat yanlarına takılıp duruyor.Bazen tam yaşamdan zevk almaya başlıyorum, işte o zamanda, hemde tamı tamına o zamanda yitimlerle sarsılıyorum.Bu durum kaderine asla isyan edemeyecek sinüs eğrisi gibi periyodik olarak yükseliş ve düşüşlerle devam ediyor.Bunun hiçbirinizden farklı olduğunu düşünmüyorum.Şüphesiz insan yaşamı, aşılan tepelerin zirvesinden aşağı bakıldığında görünen manzaranın güzelliğiyle büyüleniyor.Yeni anlamları bize yükleyen tepeleri aşarken kazandığımız öz güven değilde nedir ki? Üstelik bu anlama sahip biz neler kazandırıyoruz kimbilir yaşamın sonsuz döngüsüne.Peki ama neden bu kadar doluyorum? Bu iyikide sizin anlamadığınız birşey, çünkü bunu hissetmek gerçekten çok yıpratıyor beni.Göz yummakta zorlanıyorum keyifsiz gerçeklere ya da aklımdan silmek o anları o kadar kolay olamıyor.Sonra kendi kendime yürüyorum, moda sahilinde o yere yakın banklardan birine oturup gün batımını izliyorum.Bazen bir kuşun kanadına takılıp gidiyorum çok uzaklara, bazen sadece aşağıdaki parkta yaşayan bir sarmaşık olmak istiyorum.Ateşe ateşle cevap vermek işe yarayabilir ancak suskunluğu suskunlukla yalnız susturabiliyorum.Ruhumun hafiflediğini hissediyorum gün geçtikçe.Ya birgün bu bedeni terk etmek isterse? İşte bu nedenden sürekli birşeyler okumaya çalışıyorum.Okudukça ruhuma kelimeler doluyor, okudukça ruhum giderek şişmanlıyor.Merhaba diyecek insanlar giderek azalıyor, hatta bazıları beni gördüklerinde bile rahatsız oluyorlar.Sahi bu kadar korkunçmuyum? İşte yeniden sorular sormaya başlıyorum kendime.Eğer bunu şuan durdurmazsam bu gecede uyuyamayacağım.Hayatım monoton, herşey yapay geliyor, duygular bile.Yaratılışımla gurur duymuyorum ancak gerçekten umutsuz bir vaka olmalıyım ki en çok sevdiğim şey olan kelimeler bile artık sadece duvarlardan bana yansıyor.Yine de gülümsemeye çalışıyorum, yoksa gerçekten çekilmiyor bütün bunlar.Canı sıkıldığında "git başımdan" diyen adam olmayı istiyorum zaman zaman.Sonra hoşgörmeye çalışıyorum kendimi.Duruma göre değişiyor herşey, değer yargıları hatta tabular bile anlık artık.Odama kapanıyorum, bir cenin gibi kıvrılıyorum yatağımda ve rüyalar görmeye çalışıyorum.Olmuyor, olamıyor.Doğrulup birkaç saniye aralıksız soluk alıp veriyorum ve gitarımı çıkarıyorum kutusundan.Birtek o var.Başkada pek birşey yok işte.Pek sevemedim ben galiba kendimi.Oysa dünya çok güzel ve umut dolu.Her gün, bir diğerinden öylesine farklı, öylesine canlı ki.Bunu biliyorum ama yaşayamıyorum.Yaşam o kadar egoistçe tek başına yaşanamıyor.Orhan Veli'nin Süleyman efendisi gibi benimde hiç izim yok.Hissettiğim bu koca, soğuk boşluk cok yoruyor beni.Yazdığım bunca cümle hiçbirşey ifade etmiyor bile.Oraya buraya dağılmış parçalar sadece bunlar.Ağlamanın bile yasak olduğu bir yer bir erkek için ne kadar yuvadır? Sırf bu yüzden gözyaşlarımın asit olmasını öyle isterdim ki.Şimdi eminim birileri bir yerlerde hayatı ne kadarda umursamadan yaşadığını, böylece ne kadar mutlu olduğunu anlatıyor bir başkasına, işte adamın yerinde olmayı çok isterdim.Neyse yine sonuçsuz herşey.Hoşçakalın, yürüyüşe çıkıyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1718695830656070757?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-31459777546755601592007-10-12T01:13:00.001-07:002007-10-12T01:13:50.915-07:00Umursayacak halim yok hiçbirşeyi<br />Özgürlüğümün tadını çıkarıyorum doyasıya<br />Masam darmadağın, yatağım toplu değil<br />Yere oturuyorum geniş penceremin önünde<br />Sırtımı duvara yaslayıp gün doğumunu izliyorum boş odamda<br />Gözlerim kapalı ruhum açık dalıyorum sonsuzluğun denizine<br />Sırılsıklam çıkıyorum geri cebimde binlerce sesle<br /><br />Umursayacak halim yok diyorum işte<br />Deniz kokusu sinmiş ellerime<br />Kürek çekmeyi unuttuğumu fark ediyorum git gide<br />Boş cam şişelerin üzerinde eriyen mumlar yanıyor<br />Daha az konuşuyorum artık<br />Gri bulutlar Tanrı'nın sözlerini taşıyorlar<br />Yağmur yağınca hepimiz arınıyoruz damlalarla<br /><br />Umursayacak halim yok<br />Oyuncak bir yaşam alıyorum<br />Güneş gören bir yere koyuyorum<br />Düzenli olarak suluyorum<br />Büyütüp içinde yaşıyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-3145977754675560159?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-40133223082611592012007-10-12T01:11:00.000-07:002007-10-12T01:13:05.110-07:00Yeniden ellerinin içindeyim, sonsuz sürekli<br />Her gece çatısından yıldızları izlediğim köhne ahşap evin içinde<br />Bu defa farklı bir yüzle farklı bir gecenin yıldızlarını topluyorum ruh sepetime<br />Eskisi gibi parlak değillerse bile<br />Yinede incitmiyor bu solgunluk bedenimdeki karartmaları<br />Soluduğum düşler kadar gerçek sokulduğum boşluk kadar hayal<br />Tüm bu yalanlardan kurulu masal<br />Yokoluşun imgelemleri sinerken bir fotonun içine<br />Ben yatağımda beklediğim konik suskunluk nöbetlerinin sancısını ekliyorum<br />O anlardaki suskunluğun beni dönüştürdüğü keşişin özlemine<br />Giderek daha az akışkan bir hal alıyor gördüğüm gün düşleri<br />O hızlı dibe vuruşun vurgunu bu üstümdeki bir deli gömleği gibi sarmalayan beni<br />Kırılan bir kadehin içindeki şarap gibi hep orda olan ruhum<br />Ve dağılan bedenim gibi<br />Yeniden gözlerinde bir damlayım sonsuz sürekli<br />Şimdi biraz izin ver kimliğimi almadan benden geri<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-4013322308261159201?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-12881132166349962842007-10-12T01:10:00.001-07:002007-10-12T01:10:59.204-07:00Dur!<br />Gerçek diye birşey yok<br />Dinle!<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gör!<br />Gerçek diye birşey yok<br />Hisset!<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gerçek diye birşey yok<br />Gerçek diye birşey yok<br />Ama yalanlar hep var<br />Ve bir kısmı sarışınlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1288113216634996284?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-16135350108061998272007-10-12T01:09:00.002-07:002007-10-12T01:10:02.497-07:00Sakinim ya da sinirli,<br />Suskunum ya da çok sesli,<br />Düşünüyorum,<br />Düşünüyorum,<br />Düşünüyorum,<br />Konuşuyorum,<br />İzliyorum,<br />İzlenmiyorum,<br />Bekliyorum,<br />Bekletmiyorum,<br />Bazen beklenilmeyeni yapıyorum,<br />Bazen beklenilmeyenin ta kendisi oluyorum,<br />Dünya dönüyor, yaşam sürüyor,<br />Çıkmazlarım oluyor,<br />Çıkmazları pek sevmiyorum,<br />Sorunları çözdükçe yenilerini istiyorum,<br />Yenilendikçe daha çok sorun çözüyorum,<br />Bazen ise hiç çözmüyorum,<br />Dolanıyorum,<br />Dolandırıyorum,<br />Dolandırılıyorum,<br />Adlandırılıyorum,<br />Adlandırmayı her zaman istemiyorum,<br />Dokunuyorum,Dokulanıyorum,<br />Kırmızıyı yeşili maviyi karıştırıyorum<br />Oyalanıyorum<br />Ve oyalanıyorum<br />Dünya dönüyor, yaşam sürüyor,<br />Gülümsüyorum,<br />Gülümsetiyorum,<br />Yanıyorum,<br />Yanıyorum,<br />Hiç üşümüyorum,<br />Kedileri seviyorum,<br />Kahve içiyorum,<br />Ruhum çağırıyor, haydi kaçıyorum!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1613535010806199827?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-89174560066120789452007-10-12T01:09:00.001-07:002007-10-12T01:09:35.000-07:00Bir bütünün bin parçası<br />Dökülenler süzülüyor gecenin içine<br />Zaman atlar, ellerim üşür<br />Kare kare ilerler şafaklar<br />Her karenin arasında, milyon yıllar süren nöbetler<br />Gölgem benim yokluğumdur, varlığımsa gölgemin eksikliği<br />Biraz daha kendim olsa ya bu bende<br />Eksik kalmasam<br />Bedenim zorlanıyor ruhumu taşımakta<br />Herşey, birbirini iter gibi sanki<br />Nehirler alevden, deniz dipsiz lav<br />Yüreğimin kanatlarıyla süzülmeye çalışan<br />Kelimelere tutunan bir sahte kahraman, ben<br />Bu nasıl bir ağırlık böyle üzerimde<br />Ne desem, ne söylesem iyi gelmiyor<br />Göğsümün üzerine bir çekiç gibi iniyor gece<br />Nefessiz kalıyorum,<br />Yine...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-8917456006612078945?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-71405979001184044302007-10-12T01:08:00.001-07:002007-10-12T01:08:59.087-07:00Karanlığın ortasında önümü aydınlatan sokak lambaları arasında yürüyorum.Saat gecenin içinde kaybolmuş, adımlarım beni kayıtsızca sürüklüyor.Başımın etrafından aşağı doğru süzülen kar taneleri, haki paltomun üzerine yapışıyor, saniyeler sonra ise küçük ve yalnız bir su damlasına dönüşüp, üzerinde bulundukları kumaş tarafından emiliyorlar.Kimisi yüzüme, ellerime konuyor, orada bir anda ya nefesimin buharı ya da bedenimdeki alev nedeniyle form değiştiriyor.<br />Alabildiğine sessizliğin ortasında her kar tanesi, yolculuğu sırasında birşeyler fısıldıyor, yakınımdan geçenleri daha iyi duyabiliyorum ancak yinede anlayamıyorum.Dar ve uzun sokakta hiçbir binanın ışıkları yanmıyor, fısıldaşan kar taneleriyse sokak lambalarının solgun turuncuya çalan ışığında hiç bitmeyecekmişçesine çok ve görevini hayatı pahasına bile olsa tamamlamaya yemin etmiş bir samuray kadar kararlılar.Bir an için durup başımı geriye çeviriyorum, ardımdaki ince kar tabakası üzerindeki koca ayak izlerimi görüyorum ve fısıldayan tanelerin yavaş yavaş o boşlukları kapattıklarını.Çok uzaklardan bir otomobilin geçtiğini bildiriyor kulaklarım beynime.Gecenin içine yayılan o boğuk sesi tanıyorum.Ellerim paltomun ceplerinde soğuktan parmak uçları kıpkırmızı ve tırnakları bembeyaz duruyorlar, bu sırada yürüyüşüme kaldığım yerden devam ediyorum.<br /><br />Bedeni kendi içinde bir rutine brakmış olan ruhum, giderek genişliyor içinde bulunduğum sokakta.Gecenin içindeki hafif rüzgarda tıpkı bir duman hüzmesi gibi ufak girdaplar çizerek sokağın her yanına doğru şişiyor.Nefes alıp verişim, peşpeşe adımlarımdan çok daha ağır bir ritimle devam ederken, ruhumun sokağın iki yanındaki binaların yüzeylerinde dolaştığını hissedebiliyorum.<br /><br />Duruyorum, kollarımı iki yana açıp gökyüzüne bakıyorum ve yavaş yavaş derin bir nefes alıyorum.Ruhum bedenime geri dönüyor o nefesle, gecenin soğuğunu, kar tanelerinin fısıltılarını, ve binaların hikayelerini hapsederek içine.Sonrasında ciğerlerimden dışarı çıkan buharsa varoluşumun bütüne braktığı bir iz olarak kalıyor.<br />Yeniden adımlamaya başlıyorum dar sokağı, köşeden dönüyorum, yok oluyorum...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-7140597900118404430?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-43606312281847219552007-10-12T01:07:00.000-07:002007-10-12T01:08:09.600-07:00Durgunluk kendini ele veriyor<br />Başucumdaki saatin kadranında<br />Zaman kulağıma fısıldamıyor<br />Anlıyorum, sessizliğinde parmağı var bunda<br /><br />Oksijen tüketimi ortalamasını tutturmak için nefes almıyor<br />Hacmen yüzde doksan ruhtan oluşan bedenim<br />Hayatta kalmaya çalışıyor aynı zamanda<br />Ucunda, ağzına saplanmış herhangi bir soru işaretinin<br /><br />Ellerini üzerimde dolaştırma bu gece<br />Sevişmekten yoruldum seninle uykusuzluğum<br />Hem öyle karanlık öyle karamsarsın ki<br />Üstelik sana tutunamıyorum<br /><br />Karabasanlar göz bebeklerimde saklanıyor<br />Beni boğmaya çalışanlar onlar uykumda<br />Gündüzün ışık tohumlarını söküp alıyor<br />Ve aya kurban ediyorlar onları, bilincimin satır aralarında<br /><br />Bitkisel hayatıma yeniden anlam kazandırıyor kahve çekirdekleri<br />Sağ omzumdaki alkolik melek kadehini bana kaldırıp, istemsizce hıçkırıyor<br />Aynalar, peygamberleri bile asi gösterir<br />Brak gitsin diyor sonrasında, tutsak kederleri<br /><br />Su olup akıyorum yeniden<br />Sarhoşluk beni benden alıyor<br />Biriniz bir yeri açık mı bıraktı?<br />Üşüdüm, kalbim cereyan yapıyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-4360631228184721955?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6311450737824336640.post-18282074200064061332007-10-12T01:04:00.000-07:002007-10-12T01:06:05.343-07:00Gerçekliğim, bu benim<br />Elimdeki hayali kalemle suya yazdığım yazılar.<br />Rüzgar deliliğime övgü, rüzgar saçlarımın arasında beni sarar.<br />Gözlerimin içindeki gölgelerin, o hastalıklı yansımaları,<br />Gölgelerin gözlerini, ruhuma odaklar.<br />Işığım, sessiz bir filmi oynatıp duruyorsun rüyalarımda;<br />Konuşamıyorum, dokunamıyorum, bağlıyorsun beni adeta.<br />Deniz fenerimin tepesinden dünya ne kadar sakin;<br />Suların sarhoş eden fısıltıları alkolden daha çok çarpıyor beni.<br />Ağır bulutlar cennetin varlığını yüceltiyor,<br />Ağır bulutlar Tanrı'nın sözlerini taşıyor şehre<br />Ve her yağmurda biraz daha arınıyor "ben"lerimiz.<br />Bir martıyla süzülüyor hayali gözlerim, gerçekliğin ortasına.<br />Sonsuz mavi, sonsuz gri...<br />Yarı baygın her an gibi, sanki yeniden soluyorum seni.<br />Başım sanki hala boynuna gömülü, kokun hala hafızamda;<br />Yere çarpmadan önce son kez hissediyorum seni.<br />Başımın kenarından kan sızıyor yavaşça,<br />Ağır ağır damlıyor içinde bulunduğum yamuk çercevenin sol köşesinden,<br />Buharın içinde bir bardak çay oluyor,<br />Dönüşümümü tamamlıyorum senin içinde.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6311450737824336640-1828207420006406133?l=dusuncenehirleri.blogspot.com' alt='' /></div>Sinan Eren Erknoreply@blogger.com0