Saydam Lila

tavana odaklı gözlerim, sabitlenmiş öylece
kendi kendime konuşup duruyorum bir başkası gibi
ben, ben değilim artık inan
o ilk adımdan eser yok sözlerimde
aynada gördüğüm gözler kimin?
içinde yaşadığımız şey farklı bireylerın ortak cehennemi
yürürken yalpalıyorum, görüşüm çok net değil
fotoğraflar beni sonsuz bir şimdiki zamana götürüyor
ben varım sen yoksun hiç kimse yok
zihnimdeki o korkunç geri dönüşlerin, anlık ömürlerin bileşimi bu
gördüklerim, gerçekleri algılama biçimim sadece
gerçekler gördüklerim değil
başım dönüyor...
alevden bir adam, yürüdükçe yanıyor heryer
ah brakma beni kendimle baş başa ne olur!
ellerimi uzattığımda uzuyor zaman, imkansız sevdalar çelişiyor
ağlamak çözüm değil biliyorum ama suskunluktan daha anlamlı
yüzüm asık ve sevmiyorum bunu hepiniz gibi
eski dostum hoşgeldin evine yine eskisi gibi...