Kibrit

Ne kadar sonsuz
Ne kadar yoğun
Ne kadar dingin bu karanlık
Uzaklarda benim olmayan hayallerde bedenim
Orada yalnız hayaller yeterken yürümeye
Burada önce hayalleri hayal etmek gerek
Çok üşüyorum
Beni terk eden ruhum neredesin?
Aynalar yüzümü asıyor duvarlar sesimi kısıyor
Bu hayat bu insanlar beni mahvediyor
Ruhum neredesin?
Uykumdan uyandırıyor karanlık eller beni
Hep aynı hançer saplanıyor hep aynı damlayan gözyaşı yaralarımdan
Çok üşüyorum
Bak nasıl değişiyor görüntüler suyun üzerinde
Işık azalıyor karanlık çoğalıyor katran doluyor ciğerlerime
Gündüz ruhları gece maskeleri siliyor
Benim olmayan her nefeste benim olmayan her nefste...
Bunun adı yok benim adım yok
Ruhum artık gelmesende olur
Üşümüyorum
Sadece gözlerim kapanıyor...