Jüpiter ve Sonsuzluğun Ötesi

Yeniden ellerinin içindeyim, sonsuz sürekli
Her gece çatısından yıldızları izlediğim köhne ahşap evin içinde
Bu defa farklı bir yüzle farklı bir gecenin yıldızlarını topluyorum ruh sepetime
Eskisi gibi parlak değillerse bile
Yinede incitmiyor bu solgunluk bedenimdeki karartmaları
Soluduğum düşler kadar gerçek sokulduğum boşluk kadar hayal
Tüm bu yalanlardan kurulu masal
Yokoluşun imgelemleri sinerken bir fotonun içine
Ben yatağımda beklediğim konik suskunluk nöbetlerinin sancısını ekliyorum
O anlardaki suskunluğun beni dönüştürdüğü keşişin özlemine
Giderek daha az akışkan bir hal alıyor gördüğüm gün düşleri
O hızlı dibe vuruşun vurgunu bu üstümdeki bir deli gömleği gibi sarmalayan beni
Kırılan bir kadehin içindeki şarap gibi hep orda olan ruhum
Ve dağılan bedenim gibi
Yeniden gözlerinde bir damlayım sonsuz sürekli
Şimdi biraz izin ver kimliğimi almadan benden geri