Güneşli Günlere Dair

Uyandığımda penceremden yüzüme vuran, her ortaya çıkışında bana umut katan, yaşamın en güzel parçalarından biri güneş.

Bilimsel tüm o açıklamaları -Dünya'yı ısıtması, gece gündüz oluşumuna izin vermesi vs.- bir yana bırakırsam, kişisel anlamı öylesine büyük güneş.Kahve gibi, gitar gibi, hayal gibi...Hatta umudumun kırıldığı anlarda -ki genellikle kapalı havalara rastlar bu anlar- bir görünür gökyüzünde, alır götürür kederimi.Güne dair yaşanacak ne kadar güzel şey varsa onun içinde, işte bu nedenle canlandırıyor beni ve belkide hepimizi.

Sanırım bazı şeyler yüklüyorum ona.Güneş bana Tanrı'nın işareti gibi geliyor çoğu zaman.İnancım, görüşlerim, bu bedene ve ruha ait olan herşeyim ne kadar sağlam temeller üzerindedir bilemiyorum ancak çoğu kez başımı yukarı kaldırır Tanrı'ya birşeyler söyleme ihtiyacı hissederim.Eğer umutsuzsam ve Tanrı'ya bunu anlatıyorsam, birden güneş gösterdiğinde yüzünü içime umut dolar, birkez daha teşekkür ederim ona.

Tıpkı az önce yaptığım gibi...