Bitkisel Hayat

Bugünlerde pek sebze yiyemiyorum.Nedense pek soğudum sebzelerden.Annem evin balkonunda küçük bir saksıda domates yetiştiriyor ve o domatesler yüzünden sevmemeye başladım sebzeleri.Aslında sebzeleri özelliklede domatesi çok severdim ama annem ne zaman domates yetiştirmeye başladı o an büyü bozuldu.

Önce tohumlar ekti annem her gün onları suluyor ve güneşte bırakıyordu saksıyı.Herşey iyi güzel ama annemin saptadığı ölçülere göre sulanıyor ve güneş görüyordu bu domates tohumları.Acaba onların istediği bu kadarmıydı? Hiç itiraz etmiyorlardı.Demekki istedikleri bu kadar diye düşündüm.

Sonra biraz büyüdüler fide oldu tohumlar.Onlar büyüdükçe annem vitaminler ve küçük destekler koymaya başladı toprağa.Bazı günler sulamayı unutuyordu bazen de aşırı su veriyordu onlara (işleri öylesine yoğun ki annemin çok dalgın olabiliyor bu sıralar).Bende gün geçtikçe şaşırıyordum çünkü domatesler hala tepki vermiyorlardı ama bunun bir nedeni olmalıydı.

Bir süre sonra artık domatesler yeşil ve yuvarlaktılar.Annemse onları kendince besliyor onlarla kendince ilgileniyordu.Fotosentez yaparak ihtiyaçlarını karşılamak isteyen domatesler ise yalnızca verilenle yetiniyordu.

Bu periyot domateslerin kıpkırmızı ve koparılabilecek bir hale gelmesine kadar devam etti.Sonunda annem onları (2 taneydiler) koparıp salata için doğradığında içlerinin bembeyaz olduklarını fark etti.Bir parçasının tadına baktığında ise epey lezzetsiz olduklarını ekledi.
Peki şimdi ben neden sebzelerden soğudum? Soğudum çünkü her yanımın o domatesler gibi sebzelerle çevrili olduğunu fark ettim.Bu nedenle korkuyorum çünkü sebze yersem çevremdeki sebzeler bana sinirlenir diye.Hem korktum birazda bende acaba bir sebze olurmuyum diye.Malum ya birinin sofrasında biter hikayesi bir sebzenin ya da bizim domatesler gibi çöpte.
Belki birileri bana "Sebzeden bu kadar anladığına göre sende ancak kabzımal olursun" dediler içlerinden.İnanın birinin sofrasında meze olmaktansa kabzımallık daha iyidir.En kötü ihtimal bir televizyon kanalında futbol yorumcusu olurum.Nasıl olsa dinleyecek sebzeler bulunur.

İnsanlar yaşlanarak değil yaşayarak tecrübe kazanır
Ve zaman insanları değil armutları olgunlaştırır
(Julius Caesar)